حدیث روز
امام حسين عليه السلام: خوش اخلاقى عبادت است. (كنزالعمال، ج13، ص151، ح36472)
امام على عليه السلام: هر كس خوش اخلاق باشد، زندگى اش پاكيزه و گوارا مى گردد. (نهج البلاغه،خطبه 184)
رسول اكرم صلى الله عليه و آله :يكديگر را به رفتار نيك با زنان سفارش كنيد.بحارالأنوار، ج33، ص628
رسول اكرم صلى الله عليه و آله:هرزنى،از دنيابرودوشوهرش ازاوراضى باشد،به بهشت مى رود.نهج الفصاحه،ح 1022
رسول اكرم صلى الله عليه و آله :حيا خوب است ولى براى زنان خوب تر است. نهج الفصاحه، ح 2006

چرا امام رضا(علیه السلام) را شمس الشموس می خوانند؟

چرا امام رضا(علیه السلام) را شمس الشموس می خوانند؟

حجت ‎الاسلام محمود ابوالقاسمی محقق و پژوهشگر علوم قرآن و حدیث  گفت: پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) در حدیثی فرمود: «من ۱۲ فرزند دارم که همگی آنان امامند و تفاوتشان با من در این است که آنان نبی نیستند، اما تمام آنچه درباره من گفته شده، درباره تمام فرزندانم نیز صادق است.»، با تمام اینها برخی شیعه‎نمایان (مدعیان تشیع) بین امامان تفکیک قائل می‎‌شدند که این به‌معنای تحریف کلام نبی و تخطی از سیرۀ رسول‎الله(صلی الله علیه واله) است، طوری که در طول تاریخ به افرادی برمی‎‌خوریم که به مدعیان شیعۀ سه‌امامی، چهارامامی، هفت‌امامی و… شهرت یافتند.

میان مدعیان تشیع، عده‎‎ای هستند که می‎‎درخشند و به دستورات رسول‎الله(صلی الله علیه واله) پایبند ماندند؛ آنها همان شیعیان ۱۲امامی‌اند که به آنان «اثنی‌عشری» گفته می‌شود. این افراد که در تاریخ خوش درخشیدند، معتقدند هر کسی هر یک از ائمه(علیه السلام) را نپذیرد، به‌معنای عدم پذیرش نبوت رسول‌الله(صلی الله علیه واله) است.

ابوالقاسمی «پیروی از هوای نفس» را یکی از عوامل انحراف مدعیان تشیع در طول تاریخ دانست و گفت: این عامل مهم موجب عدم همراهی و هماهنگی آنان با امام(علیه السلام) شد. در زمان امام رضا(علیه السلام) آخرین نمونۀ انحراف مدعیان تشیع از سوی «واقفیه» صورت گرفت، طوری که آنان تولد دیرهنگام امام جواد(علیه السلام) را واسطه ‎ای برای مطامع نفسانی خود قرار دادند و گوش شنوایی نسبت به کلام امام رضا(علیه السلام) نداشتند.

از زمان امام رضا(علیه السلام) دیگر چنین انحرافی وجود نداشت، کسی که امام رضا(علیه السلام) را قبول کرد، تا امام دوازدهم را پذیرفته است و این‌چنین شیعیان هشت‌امامی، شیعیان ۱۲امامی شدند. این امر در پرتو نور امام رضا(علیه السلام) رخ داد که برخی شمس‌الشموس بودن امام(علیه السلام) را حاکی از این موضوع می‎‌دانند.

اگر وجود مقدس تمام حضرات معصومین(علیه السلام) را شمس بدانیم، شمس‌الشموس، خورشیدی است که نور آن، ولایت و جایگاه معصومین(علیه السلام) را تبیین می‌‌کند و روشنایی می‌‎بخشد و خورشیدهای دیگر با این خورشید تجلی پیدا می‌‎کنند، به‌عبارت دیگر، امام رضا(علیه السلام) به‌عنوان شمس‌الشموس حضرات معصومین(علیه السلام) نورافشانی‎ کردند و از زمان ایشان به بعد، شیعیان میزانی از درک، فهم و معرفت نسبت به امام زمان خود را به‌دست آوردند و حداقلش این بود که امام خود را پذیرفتند و همین صرف پذیرش به‌عنوان قدم نخست بسیار حائز اهمیت است، چراکه شیعه از معضل عدم پذیرش امام در زمان امام‌ رضا(علیه السلام) نجات یافت.