حدیث روز
امام حسين عليه السلام: خوش اخلاقى عبادت است. (كنزالعمال، ج13، ص151، ح36472)
امام على عليه السلام: هر كس خوش اخلاق باشد، زندگى اش پاكيزه و گوارا مى گردد. (نهج البلاغه،خطبه 184)
رسول اكرم صلى الله عليه و آله :يكديگر را به رفتار نيك با زنان سفارش كنيد.بحارالأنوار، ج33، ص628
رسول اكرم صلى الله عليه و آله:هرزنى،از دنيابرودوشوهرش ازاوراضى باشد،به بهشت مى رود.نهج الفصاحه،ح 1022
رسول اكرم صلى الله عليه و آله :حيا خوب است ولى براى زنان خوب تر است. نهج الفصاحه، ح 2006

حد زهد و آزادی انسان براساس قرآن کریم

حد زهد و آزادی انسان براساس قرآن کریم

در یکی از آیات جزء ۲۷ قرآن کریم داریم:

لکَیْلا تَأْسَوْا عَلى‏ ما فاتَکُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاکُمْ وَ اللَّهُ لا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ (حدید، ۲۳)  تا بر آنچه از دست شما رفت، تأسف نخورید، و بر آنچه به شما عطا کرده است، شادمان و دلخوش نشوید، و خدا هیچ گردنکش خودستا را [که به نعمت ها مغرور شده است‏] دوست ندارد.

 

حد زهد و آزادی انسان

 

انسان از صبح تا شام با چیزهایى شاد مى‏‌شود و از چیزهایى مى‌رنجد.چیزهایى در او مؤثر هستند. هنگامى که این مؤثرها و محرک‌ها از درجه وجودى انسان پایین‏‌تر باشند و با این وصف او را دگرگون کنند، در این هنگام خسارت وجودى انسان آغاز مى‌‏شود!

 این براى ما طبیعى است که اگر فرشمان بدون هیچ‌گونه کوتاهى سوخت، یا ماشین‌مان آتش گرفت و یا موهاى سرمان ریخت و کچل شدیم، براى ما طبیعى است که صدمه مى‌خوریم، ولى مسأله از همین ‏جا آغاز مى‌شود که باید این طبیعت‌ها و این طبیعى‌ها محاکمه شوند!

چرا من به خاطر چیزهایى که از لحاظ وجودى پایین‌‏تر از من هستند، صدمه مى‌خورم؟!

آنچه که بر روى من اثر مى‌گذارد، همان نشان دهنده جریان وجود من است، که على (ع) مى‌گوید: «قیمَةُ کُلِّ امْرِى‏ءٍ ما یُحْسِنُهُ»: ارزش هرکسى برابر همان چیزى است که آن را خوب مى‌شمارد و رویش حساب مى‌‏کند.

 آنچه بر روى من اثر مى‌گذارد، مرا به خودم نشان مى‌‏دهد. من اگر خودم را فرش و ماشین و مو مى‌‏دانم، حق دارم که ناراحت شوم، وگرنه‏ این طبیعى نیست و باید محاکمه بشوم.

بچه‌ها که خودشان را عروسک و توپ مى‌دانند، با از دست رفتن این‌ها مى‏ سوزند، ولى همین که بزرگ‌‏تر شدند و درجه وجودى خودشان را احساس کردند، دیگر از این چیزها ناراحت نمى‌‏شوند و همان طبیعى‌ها برایشان غیر طبیعى مى‏‌شود.

انسان که خودش را از جماد، نبات و حیوان جلوتر مى‌‏یابد، چطور مى‌‏تواند به خاطر این‌ها، که دنیا چیزى جز همین‏‌ها نیست، ناراحت و یا شاد بشود؟

بى‌حساب نیست که حد زهد و آزادى را این آیه مى‌شمارد: «لِکَیْلا تَأْسَوْا عَلى‏ ما فاتَکُم وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتیکُم»

استاد صفایی، برگرفته از کتاب تطهیر با جارى قرآن؛ ج‏۱؛ صص ۱۵۱ - ۱۵۲

حسین کاظم‌زاده